دختران تهرانی در محاصره مزاحمان | تهران ۵۷ سال پیش از نگاه خبرنگار زن روز

گزارشی قدیمی از مجله «زن روز» در آبان ۱۳۴۸، تصویری تکان‌دهنده از وضعیت آزار و مزاحمت خیابانی علیه زنان در تهران ارائه می‌دهد؛ روایتی که نشان می‌دهد زنان در بیش از نیم قرن پیش نیز برای ساده‌ترین حق اجتماعی خود، یعنی رفت‌وآمد بدون ترس در خیابان، با مشکلات جدی روبه‌رو بودند. به گزارش ، هما سرشار، خبرنگار مجله زن روز، در این گزارش میدانی به سراغ خیابان‌ها، اتوبوس‌ها، مدارس و دانشگاه‌های تهران رفته و با زنان، مردان، دانشجویان و مأموران پلیس درباره مزاحمت‌های خیابانی گفت‌وگو کرده است. گزارش با روایتی تکان‌دهنده از مقابل هتل نادری آغاز می‌شود. خبرنگار شاهد برخورد خشونت‌آمیز جوانی با دو دختر بوده است. جوانی که زنجیری در دست داشته، با آن به دست یکی از دختران ضربه می‌زند و سپس دوست او را با لگد و هل به داخل جوی آب می‌اندازد. بیشتر بخوانید: نکته تلخ ماجرا واکنش رهگذران است؛ حدود ۱۲ تا ۱۵ مرد شاهد این اتفاق بوده‌اند، اما به‌جای کمک به دختران، به صحنه می‌خندیدند. جوان مهاجم نیز بدون آنکه کسی مانعش شود، از محل فرار می‌کند. هما سرشار در ادامه با زنانی گفت‌وگو می‌کند که از آزارهای مکرر دوچرخه‌سواران و موتورسواران شکایت دارند. برخی از آن‌ها می‌گویند هنگام انتظار برای تاکسی، با ضربه زدن، کشیدن کیف، پاشیدن آب دهان یا عبور عمدی موتورسیکلت از فاصله نزدیک مورد آزار قرار می‌گیرند. در اتوبوس‌های شهری نیز شرایط بهتر نیست. دختران مسافر از تماس‌های بدنی آزاردهنده و رفتارهای نامناسب برخی مردان شکایت دارند. بعضی از آن‌ها برای فرار از مزاحمت مجبور می‌شوند چندین بار جای خود را عوض کنند یا حتی در نیمه راه از اتوبوس پیاده شوند. یکی از بخش‌های قابل‌توجه گزارش، گفت‌وگو با رئیس کلانتری شماره ۷ تهران است. سرهنگ حسن خطیبی معتقد بود نوع پوشش زنان در افزایش یا کاهش مزاحمت‌ها تأثیر دارد و مدعی شده بود این اتفاقات در شمال تهران بیشتر از جنوب شهر رخ می‌دهد. اما خبرنگار در همان گزارش، نمونه‌ای از مزاحمت مردی با یک زن میانسال و محجبه را روایت می‌کند که نشان می‌دهد پوشش زنان لزوماً مانع چنین رفتارهایی نمی‌شود. در بخش دیگری از گزارش، دختران دانش‌آموز از مزاحمت پسرانی می‌گویند که اطراف مدارس پرسه می‌زنند، دنبال آن‌ها راه می‌افتند یا نامه‌های ناخواسته داخل کتاب‌هایشان می‌گذارند. یکی از دختران می‌گوید ترس از سرزنش خانواده باعث شده بسیاری از دانش‌آموزان حتی درباره این آزارها سکوت کنند. این گزارش تاریخی، به‌روشنی نشان می‌دهد مسئله امنیت زنان در فضای عمومی تهران، دست‌کم از دهه ۴۰ شمسی، یکی از دغدغه‌های جدی اجتماعی بوده است.