انتخابات اسرائیل؛ نظر رقبای نتانیاهو درباره ایران

نتانیاهو وعده داده جنگ با ایران را از سر بگیرد، اما حتی پیروزی او در انتخابات هم تضمین نمی‌کند که واشنگتن بار دیگر وارد جنگ شود. چند روز مانده به انتخابات ۲۷ اکتبر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو با وعده ادامه جنگ با ایران به میدان آمده است. او می‌گوید برای پایان دادن به کار نیمه‌تمام، حمایت دونالد ترامپ را هم دارد. اما پشت این وعده انتخاباتی، پرسشی مهم‌تر وجود دارد: آیا آمریکا حاضر است بار دیگر هزینه جنگی را بپردازد که قیمت نفت را بالا برده، به کشورهای منطقه کشیده شده و هنوز به همه اهداف اعلام‌شده واشنگتن نرسیده است؟ به گزارش زومان به نقل از المانیتور (Al-Monitor)، پاسخ این پرسش فقط به نتیجه انتخابات اسرائیل بستگی ندارد. هر دولتی که در اورشلیم روی کار بیاید، برای ادامه حملات به ایران به تصمیم واشنگتن وابسته خواهد بود؛ تصمیمی که ممکن است بیش از آنکه نظامی باشد، ریشه در محاسبات سیاسی داخلی آمریکا داشته باشد. نتانیاهو در روزهای پایانی کارزار انتخاباتی تلاش کرده خود را تنها سیاستمداری نشان دهد که می‌تواند جنگ با ایران را به نتیجه برساند. او روز دوشنبه در پایگاه هوایی عوفدا، در جنوب اسرائیل، تلفن همراهش را مقابل دوربین‌ها گرفت و با ترامپ صحبت کرد. این گفت‌وگوی علنی، یک هفته پیش از انتخابات، به نتانیاهو امکان داد حمایت رئیس‌جمهور آمریکا را به رخ رقبایش بکشد. اما حمایت سیاسی با موافقت قطعی برای آغاز دوباره جنگ تفاوت دارد. ترامپ در داخل آمریکا با انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر روبه‌روست؛ انتخاباتی که سرنوشت کنترل کنگره را مشخص می‌کند. افزایش قیمت انرژی و پیامدهای اقتصادی جنگ می‌تواند شانس جمهوری‌خواهان را کاهش دهد. درگیری تاکنون به حملات تلافی‌جویانه ایران در دست‌کم ۱۲ کشور انجامیده و قیمت جهانی نفت خام را به بیش از ۱۰۹ دلار در هر بشکه رسانده است، بی‌آنکه همه اهداف راهبردی واشنگتن به‌طور قاطع محقق شده باشد. از همین رو، این احتمال مطرح است که نتانیاهو در ازای حمایت سیاسی ترامپ پذیرفته باشد حملات تازه را تا پس از انتخابات آمریکا به تعویق بیندازد؛ احتمالی که هنوز تایید نشده است. نخست‌وزیر اسرائیل روز دوشنبه همچنین با پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، دیدار کرد. به گفته یک منبع مطلع، این نشست برای هماهنگی آمادگی‌های منطقه‌ای و بررسی واکنش‌های احتمالی در شرایط اضطراری برگزار شد. دفتر نتانیاهو نیز اعلام کرد که او به تکمیل روند سرنگونی حکومت ایران متعهد است. با این حال، سخنگوی هگست درباره سفر و جزئیات مذاکرات توضیحی نداد. وعده حمله دوباره به ایران فقط به نتانیاهو محدود نمی‌شود. بخش بزرگی از صحنه سیاسی اسرائیل بر سر ادامه جنگ هم‌نظر است، هرچند درباره چگونگی پیشبرد آن اختلاف دارد. سه رقیب اصلی نتانیاهو آشکارا از تغییر حکومت در تهران حمایت کرده‌اند. آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع پیشین و رهبر حزب «اسرائیل خانه ما»، می‌گوید اسرائیل باید چه با کمک آمریکا و چه بدون آن، برای سرنگونی رهبران ایران اقدام کند. او حتی راه‌های دیپلماتیک برای مهار برنامه هسته‌ای ایران را رد کرده است؛ در حالی که جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، پیش‌تر نشان داده بود واشنگتن هنوز احتمال توافق را کنار نگذاشته است. نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین، و یائیر لاپید، شریک او در ائتلاف «بیحاد» به معنای «باهم»، نیز خواهان تغییر حکومت ایران هستند. با این حال، آن‌ها بر همکاری اسرائیل با آمریکا و اروپا و استفاده از فشار اقتصادی و دیپلماتیک تاکید می‌کنند. در این میان، گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد کل ارتش اسرائیل، موضع متفاوتی دارد. او تغییر حکومت ایران را هدفی غیرواقع‌بینانه و حتی نامطلوب برای ارتش اسرائیل می‌داند. آیزنکوت همچنین می‌پرسد آیا حملات هوایی به‌تنهایی می‌توانند بقایای برنامه هسته‌ای ایران را از بین ببرند یا فقط دور تازه‌ای از درگیری را رقم می‌زنند؟ از نگاه او، حمله گسترده دوباره زمانی توجیه دارد که شواهد قابل راستی‌آزمایی نشان دهد ایران وارد مرحله نهایی ساخت سلاح هسته‌ای شده است. او همچنین خواهان هماهنگی نزدیک با فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، است؛ زیرا اقدام یک‌جانبه ممکن است حمایت نظامی و سیاسی آمریکا از اسرائیل را در بلندمدت تضعیف کند. دنیس سیترینوویچ، پژوهشگر ارشد امور ایران در موسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، به المانیتور گفته است که رویکرد آیزنکوت بیش از مواضع دیگر نامزدها با منافع راهبردی آمریکا سازگار است؛ به‌ویژه با توجه به محدودیت‌های حملات هوایی. با این حال، آیزنکوت برخلاف نتانیاهو رابطه شخصی نزدیکی با ترامپ ندارد. در مقابل، پنتاگون از او شناخت مثبتی دارد. در دوران ریاست آیزنکوت بر ستاد کل ارتش اسرائیل، از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹، همکاری این کشور با شبکه‌های پدافند هوایی و تبادل اطلاعاتی سنتکام در خاورمیانه گسترش یافت. یک مقام اطلاعاتی پیشین منطقه به المانیتور گفت ترامپ از نتانیاهو حمایت کرده، چون تصور می‌کند می‌تواند او را مهار کند و ترجیح می‌دهد با سیاستمداری کار کند که از قبل می‌شناسد. حتی اگر مخالفان نتانیاهو در انتخابات پیروز شوند، احتمال ندارد بلافاصله حمله به ایران را کنار بگذارند. با این حال، اولویت‌های داخلی ممکن است تصمیم‌های نظامی را به تعویق بیندازد. لغو اصلاحات قضایی نتانیاهو، یعنی تغییراتی که اختیارات دستگاه قضایی و رابطه آن با دولت را دستخوش مناقشه کرده بود، احتمالاً در صدر برنامه دولت جدید قرار می‌گیرد. مهم‌تر اینکه، به گفته سیترینوویچ، هنوز روشن نیست اسرائیل بدون دست‌کم موافقت کاخ سفید چگونه می‌تواند به اهداف باقی‌مانده خود در ایران برسد. او می‌گوید بعید است اسرائیل به‌تنهایی دست به اقدام بزند. البته بن‌بست در تشکیل دولت می‌تواند شرایط را تغییر دهد. اگر هیچ‌یک از اردوگاه‌ها اکثریت پارلمان را به دست نیاورد، نتانیاهو ممکن است همچنان نخست‌وزیر بماند و برای تغییر فضای سیاسی به اقدام نظامی روی بیاورد. سیترینوویچ این سناریو را کاملاً محتمل می‌داند: نتانیاهو می‌تواند با چراغ سبز ترامپ حمله‌ای تازه را آغاز کند و رقبایش را در برابر عملی انجام‌شده قرار دهد؛ اقدامی که شاید آن‌ها را به تشکیل دولت وحدت ملی وادار کند. گزارش فایننشال تایمز در روز سه‌شنبه نیز حاکی بود که ترامپ اوایل ماه مانع تلاش نتانیاهو برای آغاز دور تازه حملات مشترک علیه ایران شده است. با این حال، نتانیاهو روز چهارشنبه مدعی شد رهبر ایران، بار دیگر در تلاش برای ساخت بمب اتمی است؛ ادعایی که در سخنان او با مدرکی همراه نبود. محاسبات واشنگتن ممکن است پس از انتخابات میان‌دوره‌ای تغییر کند. در حال حاضر، نشانه روشنی از آمادگی آمریکا برای اعزام نیروهای زمینی به سمت تهران دیده نمی‌شود. در ماه مارس، ترامپ پیشنهاد صدور مجوز برای فرماندهی عملیات ویژه مشترک آمریکا را رد کرده بود؛ مجوزی که می‌توانست از ماموریت مخفی موساد برای اعزام نیروهای کرد از عراق به داخل ایران پشتیبانی کند. با این حال، اواسط تا اواخر نوامبر ممکن است فرصت تازه‌ای برای تشدید عملیات فراهم کند. قرار است سومین گروه ضربت ناو هواپیمابر آمریکا وارد دریای عرب شود تا جایگزین یکی از دو ناو هواپیمابر مستقر در منطقه شود. افزایش حضور نظامی به معنای تصمیم قطعی برای حمله نیست، اما می‌تواند گزینه‌های نظامی واشنگتن را بیشتر کند. خطر اصلی، واکنش ایران است. تهران بارها تهدید کرده که اگر زیرساخت‌های انرژی‌اش هدف حمله قرار گیرد، به تاسیسات مشابه در کشورهای همسایه حمله خواهد کرد. چنین واکنشی می‌تواند دامنه جنگ را گسترش دهد و فشار اقتصادی بیشتری به منطقه و بازار جهانی انرژی وارد کند. در آمریکا نیز گسترش جنگ ممکن است مخالفان آن را تقویت کند. دموکرات‌ها احتمالاً فشار بیشتری برای توقف موقت فروش تسلیحات عمده به اسرائیل وارد خواهند کرد. ترامپ به‌عنوان رئیس‌جمهور می‌تواند چنین مصوباتی را وتو کند، اما مخالفت در کنگره همچنان می‌تواند هزینه سیاسی جنگ را افزایش دهد. یکی از نشانه‌های فشار مالی جنگ، درخواست پنتاگون در ماه ژوئن برای حدود ۸۰ میلیارد دلار بودجه اضافی جهت پوشش هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده عملیات است. هنوز برآورد کامل این هزینه‌ها علنی نشده است. این هفته، سناتورهای دموکرات، از جمله الیزابت وارن از ماساچوست و میزی هیرونو از هاوایی، در نامه‌ای به دریادار برد کوپر، فرمانده سنتکام، خواستار روشن شدن هزینه‌های جنگ شدند. کریس مورفی، سناتور دموکرات ایالت کنتیکت و رئیس کمیته فرعی خاورمیانه در کمیته روابط خارجی سنا، پا را فراتر گذاشته است. او می‌گوید اگر دموکرات‌ها در نوامبر کنترل هر دو مجلس کنگره را به دست بگیرند، باید تصویب بودجه دفاعی سال آینده را به پایان دادن به مداخله آمریکا در جنگ ایران گره بزنند. مورفی که در کمیته فرعی تخصیص بودجه دفاعی نیز عضویت دارد، روز ۸ اکتبر، پس از بازگشت از سفر به کشورهای خلیج فارس، گفت: «ما این توان و اختیار را خواهیم داشت که تصمیم بگیریم آیا می‌خواهیم بودجه این جنگ را تامین کنیم یا نه.» در نتیجه، تصمیم درباره حمله دوباره به ایران فقط در اتاق‌های فرماندهی گرفته نمی‌شود. نتیجه انتخابات اسرائیل، ملاحظات سیاسی ترامپ، هزینه‌های نظامی آمریکا و واکنش احتمالی تهران همگی در این معادله نقش دارند. نتانیاهو می‌تواند وعده دهد که جنگ را به پایان خواهد رساند، اما اجرای این وعده به اراده یک نفر محدود نیست. حتی اگر واشنگتن در نهایت چراغ سبز نشان دهد، هنوز معلوم نیست دور تازه حملات بتواند اهداف اعلام‌شده را محقق کند یا فقط جنگی پرهزینه‌تر را به راه بیندازد.