خبرگزاری فرانسه: بازرگانان ایرانی که حضور مستحکمی در بازارهای قدیم دبی دارند، باور ندارند پیوندهایی که طی دهه‌ها میان قطب مالی امارات و جنوب ایران شکل گرفته، به‌ راحتی گسسته شود/ بازرگانان در دبی می‌گویند فقط کالا از ایران می‌رسد؛ چطور؟ نمی‌دانیم/ افراد ف

خبرگزاری فرانسه نوشت: در بازارهای قدیمی دبی، زعفران، زیره، پسته و بادام وارداتی از ایران همچنان بساط مغازه‌ها را پر کرده‌اند؛ گویی دو سوی خلیج فارس با جنگ از یکدیگر جدا نشده‌اند. به گزارش انتخاب، ماه گذشته، امارات متحده عربی از تعلیق تجارت و مبادلات مالی با تهران خبر داد؛ اقدامی که در پی حملات آمریکا، در شرایطی صورت گرفت که ایران با هدف قرار دادن این کشور متحد آمریکا و تشدید کنترل خود بر تنگه راهبردی هرمز واکنش نشان داده است. اما در دبی قدیم، جایی که بازرگانان ایرانی حضور مستحکمی دارند، آنها باور ندارند که پیوندهایی که طی دهه‌ها میان قطب مالی امارات و جنوب ایران شکل گرفته، به‌راحتی گسسته شود. مرتضی اسعدی، که اداره خواربارفروشی تأسیس‌شده توسط پدرش در سال ۱۹۶۳ را بر عهده دارد، می‌گوید از زمان آغاز جنگ، برخی محصولات ایرانی کمیاب‌تر شده‌اند و قیمت برخی دیگر به‌شدت افزایش یافته است. با این حال، بیشتر مواد غذایی سنتی، مانند انواع خشکبار یا زرشک ــ نوعی میوه قرمز کوچک که در آشپزی ایرانی استفاده می‌شود ــ همچنان در دسترس هستند. او گفت: «فقط دارد می‌رسد. چطور؟ نمی‌دانم، اما دارد می‌رسد.» دو عمده‌فروش که خبرگزاری فرانسه با آنها به شرط فاش نشدن نامشان گفت‌وگو کرده، گفتند همچنان از ایران کالا تهیه می‌کنند؛ به‌ویژه از طریق بنادر عمان. یکی از آنها گفت: «دیگر نمی‌توانیم از امارات صادرات انجام دهیم، اما همچنان می‌توانیم برخی کالاها را وارد کنیم.» در مغازه زعفران «یاسر»، این ادویه گران‌بها از مشهد، در شمال‌شرق ایران، از طریق هوایی وارد می‌شود؛ آن هم پس از ازسرگیری پروازها که برای مدت کوتاهی متوقف شده بودند. جامعه ایرانی دبی دبی میزبان جامعه بزرگی از ایرانیان است که شمار آنها چند صد هزار نفر برآورد می‌شود. این جامعه در توسعه تجاری امارت نقش داشته و دوره‌های مختلف تنش میان تهران و ابوظبی را پشت سر گذاشته است. مهران حقیر‌یان، از اندیشکده «بنیاد بورس و بازار» مستقر در لندن، به خبرگزاری فرانسه گفت پس از آنکه آمریکا در سال ۲۰۱۲ تحریم‌های خود علیه جمهوری اسلامی را تشدید کرد، «افراد فعال در دبی توانستند شرکای خود در ابوظبی را متقاعد کنند که تجارت، فارغ از تحریم‌ها، باید ادامه پیدا کند؛ زیرا این تجارت به اقتصاد امارات کمک می‌کرد.» بر اساس داده‌های سازمان تجارت جهانی، امارات متحده عربی در سال ۲۰۲۴ اصلی‌ترین مسیر ورود کالا به ایران بود و بیش از ۳۰ درصد واردات ایران، به ارزش ۲۱ میلیارد دلار، از این کشور انجام شد. امارات همچنین سومین مشتری بزرگ ایران بود و نزدیک به ۱۲ درصد صادرات ایران، به ارزش بیش از ۷ میلیارد دلار، را جذب کرد. دبی همچنین یک مرکز مالی مهم برای شرکت‌ها و کسب‌وکارهای ایرانی است و واشنگتن این شهر را یکی از گره‌های اصلی شبکه‌های مالی مورد استفاده برای دور زدن تحریم‌ها می‌داند. آمریکا در چارچوب سیاست فشار اقتصادی بر ایران، در پایان ماه اوت اقدامات جدیدی را علیه شرکای تجاری ایران اعلام کرد و مدیر شعبه دبی بانک ملی ایران را نیز تحریم کرد. با این حال، این بانک همچنان به پذیرش مشتریان ادامه می‌دهد. یکی از کارکنان دو شعبه بانک ملی در دبی با آهی گفت: «ما سال‌هاست تحت تحریم هستیم.» «اولویت‌ها تغییر می‌کنند» به گفته حقیر‌یان، اعلام ابوظبی درباره تعلیق روابط با ایران بخشی از تلاش‌ها برای بازگرداندن تهران به میز مذاکره است و هدف دیگر آن نشان دادن همسویی امارات با ایالات متحده است. اما این اقدام لزوماً جریان‌های غیررسمی یا مبادلات میان فعالان بخش خصوصی را که در دو سوی خلیج فارس ریشه‌های عمیقی دارند، متوقف نخواهد کرد. حقیر‌یان هشدار داد که در بلندمدت، گسست پایدار روابط حتی می‌تواند بر اقتصاد دبی تأثیر منفی بگذارد. او تأکید کرد: «اینکه ناگهان همه‌چیز را قطع کنید و انتظار نداشته باشید تأثیری بگذارد، دشوار است؛ چون بخش بزرگی از این اقتصاد را تشکیل می‌دهد. جایگزین کردن آن بخش به‌سادگی امکان‌پذیر نیست.» با این حال، ناصر الشیخ، تاجر اماراتی و مقام ارشد پیشین در امارت دبی، در یک کنفرانس در دبی این نگرانی‌ها را کم‌اهمیت جلوه داد و گفت ایران «دیگر مانند چند سال پیش برای اقتصاد امارت اهمیت ندارد.» او اذعان کرد که «این رابطه برای هر دو طرف سودمند بود»، اما افزود: «در زمان جنگ، اولویت‌ها تغییر می‌کنند... امنیت ملی در درجه اول قرار دارد.» اسعدی در مغازه‌اش در منطقه بر دبی، مطمئن است که تجارت از بحران کنونی نیز جان سالم به در خواهد برد. او در حالی که به خلیج فارس، که امارات را از سواحل جنوب ایران جدا می‌کند، اشاره می‌کرد، گفت: «آن آب را می‌بینید؟» سپس افزود: «آب می‌تواند کوه را بشکافد.»