نه به جنگ، نه اعتماد به توافق؛ دیدگاه جدید مردم آمریکا درباره ایران

وقتی درباره آینده تنش میان ایران و آمریکا صحبت می‌شود، معمولاً نگاه‌ها به مذاکرات، موضع کاخ سفید یا تصمیم‌های تهران دوخته می‌شود. اما مجموعه‌ای از نظرسنجی‌های تازه نشان می‌دهد شاید بازیگر مهم دیگری وارد معادله شده باشد؛ رأی‌دهندگان آمریکایی. نتایج نظرسنجی‌های منتشرشده در روزهای اخیر تصویری دوگانه ارائه می‌دهد. اکثریت آمریکایی‌ها از پایان جنگ با ایران استقبال می‌کنند، اما هم‌زمان نسبت به نتیجه این توافق خوش‌بین نیستند و معتقدند آمریکا دستاورد روشنی از این درگیری به دست نیاورده است. همین ترکیب می‌تواند فضای تصمیم‌گیری دولت دونالد ترامپ را در ماه‌های آینده پیچیده‌تر کند. بر اساس نظرسنجی مؤسسه Strength in Numbers، تنها ۱۸ درصد آمریکایی‌ها معتقدند ایالات متحده به اهداف خود در ایران رسیده است. در مقابل، ۴۶ درصد می‌گویند آمریکا اساساً نباید وارد این جنگ می‌شد و ۶۱ درصد نیز اطمینان ندارند توافق فعلی بتواند مانع دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای شود. هم‌زمان، نظرسنجی دانشگاه کوئینیپیاک نیز نشان می‌دهد تنها ۳۴ درصد رأی‌دهندگان معتقدند این جنگ ارزش هزینه‌هایش را داشته است. این نسبت در میان رأی‌دهندگان مستقل حتی پایین‌تر و حدود ۲۹ درصد است. کریس استیروالت، تحلیلگر وب‌سایت The Hill، معتقد است پیام اصلی این نظرسنجی‌ها آن است که محدودیت اصلی ترامپ دیگر فقط مخالفت برخی جمهوری‌خواهان کنگره نیست؛ بلکه افکار عمومی آمریکا تمایل چندانی به ادامه یا گسترش جنگ ندارد. به نوشته او، همین فضای سیاسی باعث شده حتی رأی نمادین سنا علیه ادامه جنگ نیز برای ترامپ اهمیت پیدا کند، زیرا نشان می‌دهد هزینه سیاسی هرگونه تشدید دوباره درگیری افزایش یافته است. این نظرسنجی‌ها به معنای پایان اختلاف‌ها میان تهران و واشنگتن نیست. بخش بزرگی از آمریکایی‌ها همچنان نسبت به برنامه هسته‌ای ایران بدبین هستند و توافق فعلی را کافی نمی‌دانند. اما هم‌زمان پیام دیگری نیز در این داده‌ها دیده می‌شود؛ افکار عمومی آمریکا از یک جنگ طولانی یا ورود دوباره به درگیری نظامی گسترده استقبال نمی‌کند. همین موضوع می‌تواند در ماه‌های آینده بر دامنه انتخاب‌های کاخ سفید، روند مذاکرات و حتی نوع فشارهای اقتصادی علیه ایران اثر بگذارد. در سیاست آمریکا معمولاً تصور می‌شود رئیس‌جمهور مسیر سیاست خارجی را تعیین می‌کند. اما پرونده ایران شاید در حال نشان دادن واقعیت متفاوتی باشد؛ اینکه این بار نه تهران و نه کنگره، بلکه رأی‌دهندگان آمریکایی هستند که مرزهای تصمیم‌گیری واشنگتن را ترسیم می‌کنند. منابع: تحلیل کریس استیروالت در The Hill