جنگ در اردوگاه بازنده‌ها، دعوا در جمع برنده‌ها؛منازعه داخلی جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها برای چیست؟

شکست جمهوری‌خواهان هگست را زیر فشار برده، درحالی‌که دموکرات‌ها بر سر نحوه‌ی استفاده از اکثریت کنگره اختلاف دارند. انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا پایان رقابت نبود، بلکه مرحله‌ی تازه‌ای از کشمکش را در هر دو حزب آغاز کرد. جمهوری‌خواهان پس از شکست به‌دنبال یافتن مسئول سیاسی نتیجه‌اند و دموکرات‌ها، با وجود تصاحب مجلس نمایندگان و سنا، هنوز درباره‌ی مسیر اکثریت تازه و ترکیب رهبری کنگره به توافق نرسیده‌اند. جنگ ایران، هزینه‌های داخلی و آینده‌ی حمایت نظامی واشنگتن از اسرائیل در کانون جدال‌ها قرار گرفته‌اند. به‌گزارش سی‌ان‌ان، شماری از جمهوری‌خواهان پیت هگست، وزیر دفاع دونالد ترامپ، را از عوامل شکست انتخاباتی می‌دانند. منتقدان می‌گویند هگست رئیس‌جمهور را به ورود به جنگ ایران ترغیب کرد، بی‌آنکه برنامه‌ی روشنی برای پایان درگیری یا مهار پیامدهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی آن ارائه شود. توماس مسی، نماینده‌ی جمهوری‌خواه و منتقد ترامپ، اعلام کرده اگر هگست استعفا ندهد، هفته‌ی آینده روند رای‌گیری برای استیضاح او را آغاز خواهد کرد. چند منبع جمهوری‌خواه نیز به سی‌ان‌ان گفته‌اند که انتظار دارند طرح استیضاح در مجلس نمایندگان رای کافی به دست آورد. چنین احتمالی نشان می‌دهد انتقاد از وزیر دفاع دیگر به اعتراض‌های پراکنده محدود نیست و می‌تواند به اقدامی رسمی در کنگره تبدیل شود. با وجود فشارها، ترامپ فعلا نشانه‌ای از آمادگی برای کنار گذاشتن هگست بروز نداده. رئیس‌جمهور روز چهارشنبه، در پاسخ به پرسشی درباره‌ی احتمال برکناری وزیر دفاع، گفت هگست وظایفش را بسیار خوب انجام می‌دهد. پنتاگون نیز بر ماندن وزیر دفاع تأکید کرده و گفته هگست قصد دارد تا پایان دوره‌ی ریاست‌جمهوری ترامپ در مقام خود باقی بماند. حمایت کاخ سفید، استیضاح احتمالی را به آزمونی برای میزان فاصله‌گیری نمایندگان جمهوری‌خواه از دولت تبدیل می‌کند. بسیاری از منتقدان خواهان تغییر مسیر حزب‌اند، اما هم‌زمان می‌کوشند از رویارویی مستقیم با ترامپ پرهیز کنند. بحران رهبری جمهوری‌خواهان فقط پیرامون وزارت دفاع شکل نگرفته. مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان، اعلام کرده برای هدایت جمهوری‌خواهان در کنگره‌ی آینده نامزد نخواهد شد. کناره‌گیری او رقابت میان استیو اسکالیس و جیم جردن را برای جانشینی‌اش فعال کرده و هم‌زمان رقابت بر سر دیگر مقام‌های رهبری حزب نیز بالا گرفته است. جنگ ایران محور اصلی بخشی از تسویه‌حساب‌های پس از انتخابات محسوب می‌شود. گروهی از جمهوری‌خواهان هزینه‌های جنگ و نبود راهبرد خروج را عامل مهم شکست می‌خوانند. گروهی دیگر بر تورم، افزایش قیمت سوخت و مجموعه‌ی سیاست‌های داخلی دولت انگشت می‌گذارند. اختلاف بر سر علت شکست، انتخاب راهبرد واحد برای بازسازی جایگاه حزب را دشوارتر می‌کند. دموکرات‌ها در سوی پیروز انتخابات ایستاده‌اند. تصاحب هم‌زمان مجلس نمایندگان و سنا، ابزارهای قانون‌گذاری و نظارتی گسترده‌ای در اختیار حزب قرار می‌دهد، اما پیروزی بزرگ اختلاف میان ترقی‌خواهان و میانه‌روها را برطرف نکرده است. اکسیوس گزارش داده که جناح ترقی‌خواه می‌خواهد اکثریت تازه را برای پیشبرد برنامه‌هایی بلندپروازانه به کار گیرد. گسترش پوشش درمانی، اصلاح سیاست مهاجرت و کاهش کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل از مطالبات اصلی جناح مزبور به شمار می‌روند. میانه‌روها رویکرد متفاوتی دارند. بسیاری از آنان کرسی‌هایی را به دست آورده‌اند که پیش‌تر در اختیار جمهوری‌خواهان بود و معتقدند حفظ اکثریت به تمرکز بر مشکلات روزمره‌ی رای‌دهندگان، به‌ویژه هزینه‌های خانوار، نیاز دارد. نگرانی میانه‌روها آن است که برنامه‌های مناقشه‌برانگیز ترقی‌خواهان، دستاورد انتخاباتی حزب را به بحرانی سیاسی بدل کند. اختلاف دو جناح فقط بر سر اولویت‌ها نیست. مسئله‌ی اصلی به ارزیابی متفاوت آنان از پیام انتخابات بازمی‌گردد. ترقی‌خواهان پیروزی را مجوزی برای تغییرات گسترده می‌خوانند، درحالی‌که میانه‌روها آن را حاصل ائتلافی شکننده از رای‌دهندگان ناراضی و خواهان کاهش فشار اقتصادی می‌بینند. حکیم جفریز، رهبر کنونی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان، خود را برای ریاست مجلس آماده می‌کند. بعضی از ترقی‌خواهان هنوز حمایت قطعی‌شان را اعلام نکرده‌اند، ولی اکثریت بزرگ دموکرات‌ها توان چانه‌زنی مخالفان درون‌حزبی را محدود کرده و احتمال رسیدن جفریز به ریاست را افزایش داده است. مناقشه‌ی مشابهی در سنا جریان دارد. چاک شومر با مخالفت تعدادی از سناتورهای تازه‌منتخب روبه‌رو شده، هرچند اطمینان دارد که بار دیگر رهبری دموکرات‌های سنا را بر عهده خواهد گرفت. نتیجه‌ی رقابت‌های رهبری مشخص می‌کند کدام جناح در تدوین دستورکار کنگره‌ی جدید نفوذ بیشتری خواهد داشت. تحولات دو حزب مستقیما با آینده‌ی سیاست آمریکا در قبال ایران پیوند دارد. جمهوری‌خواهان درباره‌ی ادامه‌ی جنگ و مسئولیت سیاسی شکست انتخاباتی اختلاف دارند. در اردوگاه دموکرات نیز بر سر میزان و شیوه‌ی حمایت نظامی آمریکا از اسرائیل اجماع دیده نمی‌شود. کنگره‌ی جدید از ژانویه‌ی ۲۰۲۷ آغاز به کار خواهد کرد. ترامپ تا آن زمان همچنان رئیس‌جمهور می‌ماند و اختیارات گسترده‌ای در سیاست خارجی دارد. بااین‌حال، کنترل هر دو مجلس به دموکرات‌ها امکان می‌دهد تحقیقات مربوط به جنگ ایران را گسترش دهند، مقام‌های دولت را برای پاسخ‌گویی فرابخوانند و از ابزارهای بودجه‌ای برای اعمال فشار بر سیاست نظامی استفاده کنند. قدرت کنگره لزوما به توقف فوری جنگ یا تغییر قطعی سیاست خارجی منجر نمی‌شود. کاخ سفید می‌تواند در برابر محدودیت‌ها مقاومت کند و اختلاف درونی دموکرات‌ها نیز تصویب طرح‌های حساس را دشوار سازد. در مقابل، جلسات نظارتی، احضار مقام‌ها و مناقشه بر سر بودجه قادر است هزینه‌ی سیاسی ادامه‌ی مسیر کنونی را افزایش دهد. نتیجه‌ی انتخابات هنوز معادل تغییر قطعی سیاست واشنگتن در قبال ایران نیست. جمهوری‌خواهان درگیر تعیین مسئول شکست و بازسازی رهبری‌اند، درحالی‌که دموکرات‌ها باید میان دستورکار ترقی‌خواهانه و اولویت‌های اقتصادی میانه‌روها تعادل برقرار کنند. جهت‌گیری کنگره‌ی ۲۰۲۷ به حزبی بستگی خواهد داشت که زودتر اختلاف داخلی خود را به تصمیمی منسجم و قابل اجرا تبدیل کند. دیدگاه خود را درباره‌ی تاثیر اختلاف دو حزب بر سیاست آمریکا در قبال ایران بنویسید.