یک کمدی سیاسی برای اخراج رونالدو از پرتغال!

پدرو پروئنکا و ژرژ ژسوس تلاش کردند بحران پیش‌آمده با رونالدو را یک سوءتفاهم ساده جلوه دهند اما روایت رسمی فدراسیون با... بیشتر از امتیازات کامل، تیم با روحیه‌ای بالا، هماهنگ و از نظر تیمی بالغ دیده شد که فوتبالی به مراتب برتر از ماه‌های اخیر به نمایش می‌گذارد. در حوزه ورزشی راه کاملاً هموار است، اما خارج از خطکشی زمین و در پشت پرده فدراسیون فوتبال پرتغال، هماهنگی در روایت رسمی با تزئینات بیش از حد همراه شده و هوشمندی هواداران را نادیده می‌گیرد. اقدام هماهنگی که در پایان مسابقه دراگائو شاهد آن بودیم؛ جایی که بازیکنان، پدرو پروئنکا رئیس فدراسیون فوتبال و ژرژ ژسوس سرمربی تیم در یک مسیر روایی قرار داشتند، تلاش کرد این ماجرا را یک مسئله پیش‌پاافتاده جلوه دهد و به جایگاه دست‌نخورده یک نماد ملی استناد کند. پروئنکا به سرعت بحران را یک سوءتفاهم صرف نامید و ژرژ ژسوس نیز با کم‌اهمیت جلوه دادن ماجرا، اختلاف پیش‌آمده را به این موضوع تقلیل داد که کاپیتان را به مدت سی دقیقه بدون بازی دادن گرم کرده است؛ او در نهایت با این تضمین صحبت‌های خود را پایان داد که از هیچ‌کس عذرخواهی نخواهد کرد و در صورت تمایل بازیکن، درهای تیم ملی همچنان به روی او باز خواهد بود. مشکل این نمایش در این است که منطق ریاضی آن درست از آب درنمی‌آید و روایت ساختگی زیر وزن خود فرو می‌ریزد. اگر همه‌چیز در حد یک سوءتفاهم، یک دلخوری پیش‌پاافتاده در رختکن یا 30 دقیقه گرم کردن در کنار زمین خلاصه شده باشد، پس فدراسیون و سرمربی به طور ضمنی در حال برچسب زدن رفتار کودکانه و غیرمسئولانه به کریستیانو رونالدو هستند. در نهایت چطور می‌توان توجیه کرد که کاپیتان و برجسته‌ترین چهره تاریخ فوتبال پرتغال، به دلیل یک دلخوری ساده و بی‌رنگ‌وبو، در میان دیدارهای رسمی و سرنوشت‌ساز اردوی تیم ملی را نیمه‌کاره رها کند، پشت به گروه کرده و کاروان تیم را ترک نماید؟ مجموعه فدراسیون با تلاش برای سرپوش گذاشتن بر روی بزرگی این اقدام به منظور محافظت از نهاد فوتبال و جلوگیری از شکافی پرسرصدا، در نهایت خود کریستیانو رونالدو را در موقعیتی شکننده قرار می‌دهد. آن‌ها با ساده‌سازی این جرقه، واکنش رخ‌داده را بزرگ‌نمایی می‌کنند. این یک مانور ماهرانه برای بقای سیاسی است؛ با ریختن شن به چشم افکار عمومی، راه فرار آبرمندانه‌ای برای فدراسیون و کادر فنی ساخته می‌شود و در این میان، توپ در زمین کریستیانو قرار می‌گیرد. اکنون مسئولیت پاسخ مثبت یا منفی کاملاً بر عهده این مهاجم 41 ساله است که در گوشه رینگ گیر افتاده؛ او یا باید نقش بازیکنی را بپذیرد که باید مدیریت نیمکت و تعویض‌ها را تحمل کند یا به طور آشکار پایان دوران ملی خود را اعلام نماید. پافشاری بر حفظ جایگاه مقدس رونالدو به بهانه قربانی کردن واقعیت‌های ورزشی، بازتاب‌دهنده دیدگاهی است که نباید اصول رقابتی را زیر پا بگذارد. در سطح اول فوتبال، آنچه باید حاکم باشد عملکرد فعلی و نیازهای جمعی بازی است. پرتغال در ورزشگاه دراگائو ثابت کرد که فراتر از سایه حمایتی پیراهن شماره هفت افسانه‌ای خود، زندگی، کیفیت و آینده روشنی دارد. اکنون باید دید آیا کمدی اشتباهات اجراشده در دفاتر فدراسیون می‌تواند خود رونالدو را متقاعد کند که در نقشی فرعی بازگردد یا کاپیتان ترجیح می‌دهد پیش از آنکه سیرک اطلاعات نادرست میراث او را کوچک‌تر کند، کتاب را ببندد.