این موشک ها سلاح اصلی ایران در جنگ جدید با آمریکا است

بسیاری معتقدند در صورت شروع مجدد جنگ، ایران این بار به پایگاه دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند یا پایگاه‌های آمریکا در اروپا حمله خواهد کرد. اما ابزار ایران برای این حمله چیست؟ اگر تهران بخواهد دیه‌گو گارسیا یا پایگاه‌های آمریکا در اروپا و اقیانوس هند را هدف بگیرد، از چه سلاح‌هایی استفاده خواهد کرد؟ به گزارش ، بحث جنگ ایران و آمریکا دوباره داغ شده است. ایران بارها اعلام کرده اگر آمریکا و اسرائیل بار دیگر به ایران حمله همه جانبه داشته باشند، این بار بک جنگ فرامنطقه‌ای را آغاز خواهند کرد. بسیاری معتقدند در صورت شروع مجدد جنگ، ایران این بار به پایگاه دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند یا پایگاه‌های آمریکا در اروپا حمله خواهد کرد. اما ابزار ایران برای این حمله چیست؟ اگر تهران بخواهد دیه‌گو گارسیا یا پایگاه‌های آمریکا در اروپا و اقیانوس هند را هدف بگیرد، از چه سلاح‌هایی استفاده خواهد کرد؟ در مارس ۲۰۲۶، ایران دو موشک بالستیک به سمت پایگاه مشترک آمریکا و بریتانیا در دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند شلیک کرد. به گفته مقامات بریتانیایی، یکی از موشک‌ها در میانه مسیر دچار نقص فنی شد و دیگری توسط رهگیر دریایی استاندارد-۳ آمریکا رهگیری شد. با این حال، موشک ناکام حدود ۳۰۰۰ کیلومتر را طی کرد؛ مسافتی که بسیار فراتر از سقف ۲۰۰۰ کیلومتری بود که تهران سال‌ها بر آن تاکید می‌کرد. این رویداد، پرسش درباره توان دوربرد ایران را جدی‌تر کرد و بیش از همیشه مطرح نمود. الف. خرمشهر خرمشهر ستون فقرات توان دوربرد ایران است. این موشک بالستیک میان‌برد با سوخت مایع، در نسخه استاندارد حدود ۲۰۰۰ کیلومتر برد دارد و می‌تواند کلاهکی بیش از یک تن را حمل کند. سرعت آن بیش از ۱۴ ماخ گزارش شده است. به باور کارشناسان، نسخه‌های افزایش‌برد این خانواده با سبک‌کردن کلاهک، تا حدود ۴۰۰۰ کیلومتر برد پیدا می‌کنند. یک پژوهشگر فرانسوی می‌گوید: «کلاهک سبک‌تر، موشک را دورتر می‌برد.» ب. سجیل این موشک پیشرفته‌ترین موشک بالستیک سوخت جامد ایران به حساب می‌آید. سجیل دو مرحله‌ای است و بردی میان ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ کیلومتر دارد. کلاهک آن ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم و سرعتش بیش از ۱۳ ماخ است. سوخت جامد، زمان آماده‌سازی را کوتاه و امکان پرتاب از سکوهای متحرک را فراهم می‌کند؛ عاملی که بقای موشک را بالا می‌برد. ج. قدر این موشک در دو نسخه تولید شده است. برد یکی حدود ۱۷۰۰ کیلومتر و برد دیگری حدود ۲۰۰۰ کیلومتر است. برخی از نسخه های قدر توان حمل چند کلاهک و قابلیت رادارگریزی دارد. د. عماد عماد موشکی است با برد حدود ۱۷۰۰ کیلومتر و قابلیت حمل کلاهک ۷۵۰ کیلوگرمی. دقت عماد در بهترین حالت حدود ۵۰ متر اعلام شده و از معدود موشک‌های ایرانی با دقت نسبی بالا در برد میان‌برد است. ه. سیمرغ ماهواره‌بر سیمرغ یک ماهواره‌بر دو مرحله‌ای با سوخت مایع است. برخی تحلیلگران احتمال می‌دهند ایران از سیمرغ به عنوان سکوی پرتاب دوربرد خود در حمله به پایگاه‌های آمریکا در مناطق دور استفاده کند. پس از حمله به دیه‌گو گارسیا، رئیس ستاد ارتش اسرائیل هشدار داد که این موشک‌ها «برای هدف قرار دادن اسرائیل طراحی نشده‌اند» و بردشان پایتخت‌های اروپایی مانند برلین، پاریس و رم را در بر می‌گیرد. گزارش‌ها حاکی است ایران احتمال حمله به دارایی‌های نظامی آمریکا در جنوب شرق اروپا را بررسی کرده است. پایگاه هوایی بزمر در بلغارستان، که اجازه استفاده به هواپیماهای سوخت‌رسان آمریکایی را داده، در محدوده برد موشک‌های دوربرد ایران قرار دارد. یونان نیز سامانه پدافند پاتریوت و جنگنده‌های اف-۱۶ را در منطقه مستقر کرده است. ناتو می‌گوید برای حمله احتمالی ایران به اهداف آمریکایی در اروپا آماده است. با وجود پیشرفت در برد، توان موشک‌های دوربرد ایران یک ضعف دارد: دقت. یک مقام امنیتی اروپایی گفته دقت موشک‌های ایرانی در مقایسه با سامانه‌های غربی «پایین» است و هدایت مرحله نهایی همچنان نقطه ضعف اصلی این ساختار به حساب می‌آید. برخی می‌گویند ایران هنوز موشکی را در برد ۴۰۰۰ کیلومتر آزمایش نکرده و در بردهای بالای ۲۰۰۰ کیلومتر نیز مشکل دقت دارد. این محدودیت، هدف‌گیری اهداف نظامی مستحکم در اروپا را دشوار می‌کند. با این‌حال، اگر هدف ایران، صرف شلیک موشک در تعداد زیاد به مناطق دور و شکست هیمنه امنیتی آمریکا باشد، موشک‌های فوق‌الذکر بهترین ابزار برای این امر به حساب می‌آیند. بسیاری از تحلیلگران معتقدند حمله ایران به دیه‌گو گارسیا در جنگ ۳۹ روزه بیش از آنکه یک عملیات نظامی باشد، واجد یک پیام سیاسی بود. به گفته یک کارشناس اروپایی، «از نظر سیاسی، محاسبه تهران منطقی است. پایتخت‌های اروپایی اهداف راهبردی هستند و نیازی به دقت بالا ندارند. تهران کشورهای اروپایی را که زیرساخت در اختیار آمریکا قرار می‌دهند، طرف منازعه می‌داند.» ایران سال‌هاست دکترین «چشم در برابر چشم» را دنبال می‌کند. بنابراین تا زمانی که کشورهای اروپایی رسماً به جنگ علیه ایران نپیوندند، حمله به اهداف اروپایی بعید به نظر می‌رسد.