هزینه‌های محاصره علیه ایران در تنگه هرمز، در حال تحلیل بردن قدرت نظامی جهانی ایالات متحده است/ این محاصره در کنار هزینه روزانه حدوداً ۳۲.۵ میلیون دلاری، بیش از ۳۰ درصد از کل کشتی‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا را درگیر کرده/ «استهلاک و فرسودگی مداوم» کشتی‌ه

بلومبرگ نوشت: در حالی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تلاش می‌کند ایران را وادار به تسلیم کند، محاصرهٔ دریایی به ابزار منتخب او تبدیل شده است. اما این عملیات در حال آزمودن محدودیت‌های توان ارتش آمریکا، فرسوده کردن پرسنل و تضعیف جایگاه واشنگتن در سایر نقاط جهان است. به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: ملوانان ناو هواپیمابر «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» که اخیراً پس از ۹ ماه برای نخستین بار در بندری در تایلند پهلو گرفتند، اعلام کردند که با نقایص فنی و نگهداری متعدد و افت شدید و نگران‌کنندهٔ روحیه مواجه بوده‌اند. برخی از آن‌ها از شکل‌گیری بازار سیاه برای اقلام بهداشتی و قطعی ۴۰ روزهٔ اینترنت که ارتباط آن‌ها را با خانواده‌هایشان قطع کرده بود، گزارش داده‌اند. استقرار چهار ناو هواپیمابر آمریکا در جنگ با ایران *مدت زمان مأموریت فعال در خاورمیانه* به گفته یک فرد مطلع، لشکر ۸۲ هوابرد آمریکا (نیروی نخبه‌ای که مأموریت آن واکنش سریع و لحظه‌ای به بحران‌ها در هر نقطه از جهان است) بدون ورود به هیچ‌گونه درگیری عملیاتی، در آستانه سپری کردن یک استقرار ۱۲ ماهه در خاورمیانه قرار دارد. تاکنون دست‌کم ۲۸ کشتی جنگی نیروی دریایی در آخرین محاصره که از ۱۴ ژوئیه آغاز شد به صورت چرخشی حضور داشته‌اند و برآوردها حاکی از تحمیل هزینه‌ای بیش از ۲ میلیارد دلار در زمینه عملیاتی کشتی‌هاست. بر اساس تحلیل «بلومبرگ اکونومیکس» از عملیات‌های دریایی این محاصره، از زمان آغاز تقویت قوای دریایی در ماه ژانویه، این هزینه‌ها از مرز ۷.۱ میلیارد دلار گذشته است. این رقم شامل تمام تجهیزات و دارایی‌های آمریکایی که برای اسکورت نفتکش‌ها در تنگه هرمز استفاده می‌شوند، نمی‌شود. هزینه‌های کشتی‌ها و تجهیزات مستقر آمریکا در خاورمیانه از ۷.۱ میلیارد دلار فراتر رفت *برآورد هزینه‌های عملیاتی برای هر یک از ۴۶ فروند شناور آمریکایی و ۴ اسکادران هوابرد ناوهواپیمابر مستقر در خاورمیانه* در حال حاضر، ناوگانی که تجارت ایران را مسدود کرده است شامل حدود ۲۲ کشتی جنگی است که هر شناور مرتبط با ایران را که قصد عبور از تنگه را داشته باشد، متوقف کرده و تغییر مسیر می‌دهد. این محاصره در کنار هزینه روزانه حدوداً ۳۲.۵ میلیون دلاری، بیش از ۳۰ درصد از کل کشتی‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا را در بر می‌گیرد؛ شناورهایی که برخی از آن‌ها تقریباً به اندازه ناو لینکلن در دریا حضور مداوم داشته‌اند. اوج‌گیری هزینه‌های روزانه محاصره دوم به ۴۲ میلیون دلار *برآورد مخارج آمریکا برای ۳۱ کشتی و سایر تجهیزات چرخشی در خاورمیانه بین ۱۴ ژوئیه تا ۱۵ سپتامبر* تنها برای حفظ و تأمین خدمه ۵۰۰۰ نفرهٔ یک ناو هواپیمابر، نیروی دریایی باید روزانه حدود ۳۶۰۰ کالری برای هر نفر تأمین کند — یعنی بیش از ۵ تن غذا در هفته، به‌علاوه سوخت هواپیما و سایر تدارکات — آن هم بدون امکان استفاده از پایگاه‌های منطقه‌ای کلیدی که در اثر حملات موشکی ایران تخریب شده‌اند. در هفته گذشته، نیروهای انصارالله مناطق ساحلی کلیدی را در یمن تصرف کردند و کشتی‌ها را در دریای سرخ در معرض تهدید قرار دادند. حملات جداگانه‌ای نیز خط لوله شرق به غرب عربستان سعودی را از کار انداخت؛ خط لوله‌ای که ابزار کلیدی برای صادرات نفت از منطقه با دور زدن تنگه هرمز به شمار می‌رفت. با این وجود، دولت آمریکا می‌گوید تا هر زمان که بخواهد می‌تواند این محاصره را ادامه دهد؛ در حالی که ترامپ اصرار دارد ایران مشتاق دستیابی به توافق است و او به تنهایی تصمیم خواهد گرفت که آیا آمریکا وارد درگیری واقعی خواهد شد یا خیر. اما فرسایش و فشار بر منابع نظامی نشان می‌دهد که هر روز سپری‌شده هزینه سنگینی به همراه دارد؛ نه‌تنها از نظر دلاری، بلکه از لحاظ توانایی آمریکا برای نشان دادن قدرت خود در سایر نقاط جهان. روز سه‌شنبه، «دفتر بودجه کنگره» (CBO) کل هزینه جنگ را تا تاریخ اول اوت حدود ۳۸ میلیارد دلار اعلام کرد. این نهاد غیرحزبی تخمین می‌زند که اگر شدت درگیری «نسبتاً پایین» باقی بماند، مخارج ماهانه بین ۲ تا ۳ میلیارد دلار خواهد بود. گزارش جداگانه‌ای از پنتاگون که روز دوشنبه منتشر شد بیان داشت که حملات موشکی ایران ده‌ها فروند هواپیمای آمریکایی و صدها ساختمان را در پایگاه‌های ایالات متحده در منطقه منهدم کرده یا آسیب رسانده است. ژنرال بازنشسته جوزف ووتل، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹، گفت: «ما می‌توانیم تجهیزات و نیروها را به خاورمیانه منتقل کنیم و احتمالاً تا هر زمان که نیاز باشد به این کار ادامه دهیم. اما این اقدام هزینه‌هایی در پی دارد. افراد برای مدتی طولانی مستقر خواهند بود و به نظر من نگرانی بزرگ‌تر، تأثیری است که این امر بر سایر اولویت‌ها می‌گذارد. وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد که «برای طیف گسترده‌ای از سناریوهای عملیاتی برنامه‌ریزی می‌کند تا دستورات رئیس‌جمهور و وزیر دفاع را اجرا کرده و از موفقیت مأموریت‌ها در هر محیط عملیاتی اطمینان حاصل کند.» آنا کلی، سخنگوی کاخ سفید [ادعا کرد]: ارتش آمریکا «آرایش نظامی لازم را برای دستیابی به هر هدفی که توسط فرمانده کل قوا تعیین شود حفظ می‌کند. همان‌طور که عملیات خشم حماسی نشان داد، قدرت نظامی آمریکا قوی‌تر از هر زمان دیگری است.» برای ارتشی به عظمت ارتش آمریکا، این اولویت‌ها گستره‌ای جهانی دارند — اما چین بزرگ‌ترین آن‌هاست. برای دهه‌ها، ایالات متحده منابع خود را به آسیا سرازیر کرده است، با تمرکز بر بازدارندگی چین در برابر حمله به جزیره خودگردان تایوان و محدود کردن نفوذ پکن در منطقه. هزینه‌های فرصت بسیار سنگین است: استقرار لشکر ۸۲ هوابرد در منطقه، گزینه‌های کمتری را در اختیار فرماندهان و برنامه‌ریزان در سایر نقاط جهان قرار می‌دهد. ناوگان هفتم آمریکا که شامل یک گروه ضربت ناوهواپیمابر و ده‌ها کشتی جنگی دیگر از جمله زیردریایی‌های تهاجمی است، در ژاپن و گوام مستقر است. بسیاری از این شناورها اکنون به منطقه خلیج فارس اعزام شده‌اند. خارج کردن تسلیحات و کشتی‌ها از سایر نقاط جهان باعث کاهش تعداد مأموریت‌های طولانی‌مدت لازم برای حفظ محاصره می‌شود. ناو لینکلن در زمان ورود به بندر تایلند — در حالی که نشانه‌های مشهودی از زنگ‌زدگی و جلبک روی آن دیده می‌شد — طولانی‌ترین مأموریت را از زمان جنگ ویتنام ثبت کرده بود. اما این روند، منابع در دسترس فرماندهان در سایر مناطق را به شدت کاهش می‌دهد. علاوه بر این، هزینه‌ها بسیار بالاست. دریاسالار داریل کادل، فرمانده عملیات نیروی دریایی، ماه گذشته اعلام کرد که نیروی دریایی ممکن است در سال جاری با کسری بودجه ۸ میلیارد دلاری مواجه شود و به خبرنگاران گفت که برای جبران آن باید بودجه را از بخش تعمیر و نگهداری تأسیسات منتقل کند. اسناد نظارتی مالی پیش از این نشان می‌دهند که میلیاردها دلار از حوزه‌هایی مانند تحقیق و توسعه به بخش عملیات و نگهداری «تغییر تخصیص» یافته است. دست‌کم یک رزمایش مشترک مستقر در آسیا نیز لغو شده است. ایالات متحده میلیاردها دلار برای توسعه تسلیحات پیشرفته به منظور درگیری احتمالی با چین هزینه کرده است. اکنون جنگ با ایران بخش عظیمی از این تسلیحات با فناوری پیشرفته، به‌ویژه سلاح‌های تهاجمی دوربرد و موشک‌های پدافند هوایی را مصرف کرده است. گزارش روز سه‌شنبه دفتر بودجه کنگره نشان می‌دهد که آمریکا احتمالاً از ژوئن ۲۰۲۵ تاکنون، تا دو سوم از ذخایر موشک‌های رهگیر پدافند هوایی خود را مصرف کرده است. این نهاد اعلام کرد: «در صورت وقوع درگیری با حریفی که زرادخانه‌اش شامل تعداد زیادی موشک بالستیک و کروز است، این کمبود تسلیحات به‌ویژه بحران‌ساز خواهد شد.» آمریکا در حال مصرف سریع مهمات حیاتی خود است این جنگ ممکن است تعداد پایگاه‌های خلیج فارس را که نیروی دریایی می‌تواند برای تأمین مجدد از آن‌ها استفاده کند، برای همیشه کاهش داده باشد. «پایگاه پشتیبانی دریایی بحرین» که بزرگ‌ترین پایگاه نیروی دریایی آمریکا در منطقه و مقر ناوگان پنجم است، در اثر حملات ایران آسیب‌های عمده‌ای دید. این پایگاه اکنون غیرقابل استفاده است و بازسازی آن صدها میلیون دلار هزینه خواهد داشت — وضعیتی که مستقیماً به مشکلات لجستیکی و وخامت اوضاع در ناو لینکلن انجامید. علاوه بر این، به گفته افراد مطلع، استقرارهای طولانی‌مدت برنامه‌های تعمیر و نگهداری را که از سال‌ها قبل تنظیم شده‌اند، مختل می‌کند. به‌ویژه ۱۱ ناو هواپیمابر آمریکا تا یک‌چهارم از عمر خدمتی خود را در مراحل تعمیر و نگهداری می‌گذرانند. به گفته این افراد، با توجه به اینکه تنها چند کارخانه کشتی‌سازی در ایالات متحده قادر به انجام این اورهال‌ها هستند، حفظ برنامه زمانی، بخش کلیدی آماده نگه داشتن ناوگان است. یکی از این افراد تخمین زد که نیروی دریایی از دو سال آینده با مشکلات جدی در زمینه آمادگی روبرو خواهد شد. مؤسسه امریکن اینترپرایز اعلام کرد جبران تعمیرات به تعویق افتاده کشتی‌های نیروی دریایی آمریکا حدود ۷۵۰ میلیون دلار هزینه خواهد داشت. مارک کانسیان از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی گفت: «پیامد این است که آن‌ها فرصت زمانی تعمیر و نگهداری را از دست خواهند داد یا مجبورند به دلیل فشرده شدن برنامه‌ها، کارهای کمتری انجام دهند که این امر به دسترسی عملیاتی کشتی‌های نیروی دریایی ضربه زده است. این موضوع در جریان جنگ‌های عراق و افغانستان نیز یک مشکل بزرگ بود.» روحیه پرسنل نیز می‌تواند به یکی از اثرات ماندگار مأموریت‌های طولانی تبدیل شود. اعضای خانواده پرسنل حاضر در ناو لینکلن گفتند که شرایط سخت باعث شده برخی ملوانان اقدام به پریدن به داخل آب (خودکشی) کنند. دریاسالار بردلی کوپر، فرمانده سنتکام، در اواسط اوت هنگام بازدید از این ناو گفت که فرماندهان ارشد «سلامت روان و تاب‌آوری خدمه را در اولویت رهبری خود قرار داده‌اند.» به گفته یک منبع آگاه، اثرات بلندمدت در مشاغل نظامی با مهارت بالا مانند خلبانی بیشتر به چشم خواهد آمد. این منبع افزود که در حال حاضر، نیروی هوایی برای حفظ خلبانان و کادر فنی و نگهداری با چالش روبروست. اگر خلبانان باتجربه اعزام شوند یا خدمت را ترک کنند، برای آموزش نسل بعدی خلبانان حضور نخواهند داشت که این امر یک چرخه معیوب منفی ایجاد می‌کند. گرگ مالاندرینو، افسر بازنشسته نیروی دریایی گفت: «استهلاک و فرسودگی مداوم» کشتی‌های نیروی دریایی و خدمه آن‌ها «به نوعی ساعت شمارش معکوس در نبرد زمان میان محاصره‌کنندگان و محاصره‌شدگان تبدیل می‌شود.» تأثیر این محاصره بر اقتصاد ۳۰۰ میلیارد دلاری ایران — در کنار حجم فزایندهٔ تحریم‌ها — به سختی قابل اندازه‌گیری دقیق است. با این حال، تورم از مرز ۸۰ درصد فراتر رفته و برآورد می‌شود که توقف محموله‌های نفتی، ماهانه صدها میلیون دلار به تهران آسیب می‌زند. محاصره آمریکا از ماه ژوئیه تاکنون بیش از ۱۰۰ کشتی را رهگیری کرده است تصاویر ماهواره‌ای از جزیره خارگ در شمال خلیج فارس، هاب اصلی صادرات ایران، نشان می‌دهد که از زمان آغاز محاصره تقریباً هیچ نفتکشی در آنجا پهلو نگرفته است و هیچ نشانه‌ای از خروج نفتکش‌های تهران از خلیج فارس به سمت بازارهای جهانی وجود ندارد. پیش از جنگ، ایران روزانه حدود ۲ میلیون بشکه نفت به بازارهای جهانی صادر می‌کرد که نزدیک به ۲ درصد از عرضه جهانی را تشکیل می‌داد؛ در حالی که تنگه هرمز به تنهایی مسیر عبور حدود ۲۰ درصد از نفت مصرفی جهان است. اکنون این محدودیت‌ها به شکل افزایش قیمت نفت و سوخت به سایر نقاط جهان نیز هزینه تحمیل می‌کند؛ قیمت‌هایی که به دلیل تردد محدود کشتی‌ها از این آبراه باریک، پیش از این نیز بالا رفته است. اما به گفته اما سالزبری، از مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی و مرکز مطالعات راهبردی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، ایران با تبعات سیاسی ناشی از فشارهای داخلی مواجه نیست. از سوی دیگر، آمریکا ممکن است مجبور شود بودجه‌ها را بازتخصیص کند یا با فشارهایی برای کاهش هزینه‌های جنگ مواجه شود، به‌ویژه اگر این بحران طولانی شود. سالزبری گفت: «فکر می‌کنم ایران احتمالاً بتواند این محاصره را برای مدت بسیار طولانی تاب بیاورد. ایرانی‌ها سال‌هاست که با محدودیت‌ها دست‌وپنجه نرم کرده‌اند و هیچ‌کدام از آن‌ها واقعاً ثابت نکرده که تا این حد توان اجبار و تسلیم‌سازی داشته باشد.»