رئال، تو هرگز برنده این جنگ نمی‌شوی!

دو فصل بدون جام باعث شده تا رئال مادرید حتی با وجود پیروزی‌های پرگل خانگی همچنان با یک معضل دست و پنچه نرم کند. محکم‌ترین سند این عملکرد خوب در بازی‌های خانگی است؛ جایی که این تیم در هیچ‌یک از دیدارهای لالیگایی خود کم‌تر از چهار گل به ثمر نرسانده است. آن‌ها در لیگ قهرمانان اروپا نیز نشان خود را به جای گذاشتند و اینتر، قهرمان ایتالیا را که بیست بازی بدون شکست را پشت سر می‌گذاشت، با حداقل گل شکست دادند. آمار و ارقام در مجموع نویدبخش است. با این حال، برنابئو نشان داده که اتفاقات فصل گذشته را به فراموشی نسپرده است. صبر هواداران کم است و چند اشتباه متوالی کافی است تا ناآرامی‌ها علنی شود. حداقل بخشی از سکوها هنگام عدم پاسخگویی تیم در زمین، با سوت‌های اعتراضی خودنمایی می‌کنند. خوشبختانه این اتفاق تنها در بخش‌های خاصی از مسابقات رخ می‌دهد؛ همان دقایقی که تیم تحت هدایت مورینیو در فاز دفاعی بیش از حد شکننده ظاهر می‌شود و بخشی از تماشاگران این عدم تعادل را با سوت‌های اعتراضی جریمه می‌کنند. این اتفاق برابر رئال سوسیداد پس از گل مساوی حریف رخ داد که نیمه اول را سرد کرد. این ماجرا با شدتی بیشتر برابر اینتر تکرار شد؛ جایی که بخش عمده‌ای از سوت‌ها متوجه وینیسیوس بود که در فاز هجومی شاداب نشان نمی‌داد، هرچند در فاز دفاعی جبران کرد. این مسئله برابر رایو وایکانو نیز تکرار شد؛ زمزمه‌های اعتراضی که بازیکنان در زمین آن را حس می‌کنند و نادیده گرفتنش دشوار است. نمونه رایو وایکانو بسیار واضح بود. نیمه دوم تیم مورینیو به دلیل افت بدنی افت کرد؛ موضوعی که خود سرمربی نیز در نشست خبری به آن اعتراف کرد. در این نیمه خبری از ظرافت و قدرت ۴۵ دقیقه نخست نبود؛ دقایقی که رئال مادرید با برتری سه بر صفر بر بازی مسلط بود. با حملات رایو و گل کامیو، برنابئو بار دیگر نارضایتی خود را با سوت‌هایی نشان داد که آردا گولر به محض ورود به زمین با ارائه یک بازی خوب آن‌ها را آرام کرد. این بازیکن ترکیه‌ای کنترل را به رئال مادرید بازگرداند و لبخند را به سکوها هدیه داد. در مواجهه با این پدیده، چهره‌های شاخص تیم به جای گلایه، تصمیم به درک شرایط گرفتند. مورینیو پس از بازی با اینتر گفت: «نظرات هواداران مهم است و نمی‌توانم چیزی به آن‌ها بگویم.» کورتوا نیز در مشروعیت بخشیدن به این خشم صریح‌تر عمل کرد: «سوت‌های اعتراضی هواداران؟ این همان سخت‌گیری و توقعی است که رئال مادرید را بزرگ می‌کند. ما دو سال است که هیچ جام بزرگی نبرده‌ایم و آن‌ها حق دارند.» برای درک این سوت‌ها باید حافظه تاریخی داشت و به فصل گذشته بازگشت. بخشی از هواداران در چند مسابقه تیم را جریمه کردند؛ به‌ویژه در صحنه‌های پرتنش پس از حذف از جام حذفی برابر آلباسته. این نارضایتی در بخش پایانی فصل، با خروج رئال مادرید از لیگ قهرمانان اروپا و کاهش شانس در لالیگا دوباره ظاهر شد. همه چیز بدون جام به پایان رسید و برنابئو خشم خود را فراموش نکرده است. توقع بالای برنابئو، همان‌طور که کورتوا آن را بخشی از عظمت باشگاه می‌داند، یک انگیزه دائمی است. تیم ابزار لازم برای موفقیت را دارد، همان‌طور که قدرت خط حمله‌اش آن را نشان می‌دهد؛ تنها کافی است شدت بازی خود را از ابتدا تا انتها حفظ کند تا صدای اعتراض جای خود را به تشویق بدهد.