همه‌چیز درباره زیردریایی مرموز آمریکایی | راز یک شکار جنجالی در هرمز | چرا آمریکا از شکار شدن این زیردریایی می‌ترسد؟

ماجرای اعلام خبر توقیف یک زیردریایی بدون‌سرنشین آمریکایی توسط ایران در تنگه هرمز، توجه‌ها را به یکی از مهم‌ترین فناوری‌های جنگ دریایی مدرن جلب کرده است؛ سامانه‌هایی که بدون خدمه، روزها و حتی هفته‌ها در اعماق دریا حرکت می‌کنند، اطلاعات جمع‌آوری می‌کنند و می‌توانند مأموریت‌هایی را انجام دهند که برای شناورهای سرنشین‌دار پرهزینه و خطرناک است. به گزارش ، نام Dive-LD در پی انتشار گزارش‌هایی درباره توقیف یک زیردریایی بدون‌سرنشین آمریکایی مطرح شده است. سپاه پاسداران اعلام کرد نیروی دریایی ایران یک زیردریایی «هوشمند و پیشرفته» آمریکایی را در ورودی تنگه هرمز به دست آورده است. ویژگی‌های Dive-LD نشان می‌دهد چرا نام چنین سامانه‌ای می‌تواند در یک ماجرای دریایی اهمیت پیدا کند. غول زیرآبی شرکت آندوریل ا Dive-LD یک خودروی زیرآبی خودران با قطر بزرگ است که شرکت آمریکایی آندوریل آن را برای مأموریت‌های نظامی و تجاری توسعه داده است. بیشتر بخوانید: این وسیله حدود ۵.۸ متر طول و حدود ۱.۲ متر قطر دارد. وزن نمونه‌های اولیه آن حدود ۲.۷ تن گزارش شده و پیشرانه آن الکتریکی است. مهم‌تر از همه، Dive-LD برای ماندن طولانی‌مدت در دریا طراحی شده و شرکت سازنده حداکثر مداومت مأموریتی آن را حدود ۱۰ روز اعلام کرده است. اما شاید چشمگیرترین ویژگی این وسیله، عمق عملیاتی آن باشد: این زیردریایی می‌تواند برای مأموریت‌هایی در عمق ۶ هزار متری اقیانوس طراحی و استفاده شود؛ رقمی که آن را از بسیاری از زیردریایی‌های بدون‌سرنشین معمولی متمایز می‌کند. چرا چنین وسیله‌ای ساخته شده است؟ زیردریایی‌های بدون‌سرنشین بزرگ، پاسخ به یک مسئله ساده اما مهم هستند: چگونه می‌توان برای مدت طولانی در زیر آب حضور داشت، بدون آنکه جان خدمه به خطر بیفتد؟ این زیردریایی می‌تواند برای شناسایی، مراقبت و جمع‌آوری اطلاعات، نقشه‌برداری از بستر دریا، جنگ مین و مأموریت‌های اکتشافی مورد استفاده قرار گیرد. معماری ماژولار آن نیز اجازه می‌دهد حسگرها و تجهیزات مأموریتی مختلف روی وسیله نصب شوند. شرکت سازنده از بیش از یک مترمکعب ظرفیت برای محموله و حسگرهای مأموریتی سخن می‌گوید. به زبان ساده، Dive-LD را می‌توان مانند یک «زیردریایی بدون سرنشین» تصور کرد که بر اساس مأموریتی که برایش تعریف می‌شود، می‌تواند تجهیزات متفاوتی را حمل کند. چشم‌های الکترونیکی در تاریکی مأموریت‌های زیرسطحی بدون حسگرهای مناسب تقریبا غیرممکن‌اند. در چنین سامانه‌هایی می‌توان از انواع سونارها، سامانه‌های موقعیت‌یابی زیرآبی، حسگرهای مغناطیسی و تجهیزات تصویربرداری استفاده کرد. مزیت اصلی چنین سامانه‌ای این است که برخلاف شناورهای سطحی، می‌تواند در زیر آب و دور از دید مستقیم حرکت کند. همچنین پیشرانه الکتریکی مستقیم Dive-LD با هدف افزایش بهره‌وری و کاهش صدای آکوستیکی طراحی شده است؛ ویژگی‌ای که در مأموریت‌های شناسایی اهمیت ویژه‌ای دارد. یک ابزار مهم برای جنگ مین یکی از کاربردهای مهم شهپادهای زیرآبی خودران، جنگ مین است. مین‌های دریایی می‌توانند مسیر کشتی‌های تجاری و نظامی را تهدید کنند و پاکسازی آنها یکی از خطرناک‌ترین مأموریت‌های دریایی محسوب می‌شود. گزارش‌های اخیر نیز نشان می‌دهد آمریکا در ماه‌های گذشته در تنگه هرمز از سامانه‌های رباتیک، زیردریایی‌های بدون‌سرنشین و نیروهای ویژه برای شناسایی و پاکسازی مین‌ها استفاده کرده است. در چنین محیطی، یک وسیله خودران می‌تواند بدون قرار دادن خدمه در معرض مستقیم خطر، بستر دریا را بررسی و تهدیدهای احتمالی را شناسایی کند. مزیت بزرگ: ماندن در دریا تفاوت اصلی Dive-LD با بسیاری از شهپادهای کوچک زیرآبی، اندازه و مداومت آن است. این سامانه برای مأموریت‌های طولانی طراحی شده و معماری آن قابلیت توسعه برای مأموریت‌های چند هفته‌ای را نیز دارد. همچنین می‌تواند از اسکله، به‌صورت یدک‌شده یا از انواع شناورهای دیگر به آب انداخته و بازیابی شود. این قابلیت یعنی نیروی دریایی الزاما برای هر مأموریت به یک زیردریایی بزرگ و گران‌قیمت نیاز ندارد؛ یک سامانه خودران می‌تواند ساعت‌ها یا روزها پیش از رسیدن شناورهای سرنشین‌دار وارد منطقه شود. اهمیت ماجرا صرفا به «گرفتن یک زیردریایی» محدود نمی‌شود. در چنین حالتی، بحث اصلی درباره فناوری، حسگرها، نرم‌افزار خودران، معماری ارتباطی و اطلاعات احتمالی موجود روی سامانه خواهد بود. جنگ آینده زیر آب است ماجرای تنگه هرمز یک واقعیت بزرگ‌تر را برجسته کرده است: جنگ دریایی به‌سرعت در حال فاصله گرفتن از عصر ناوها و زیردریایی‌های صرفا سرنشین‌دار است. در آینده، بخشی از نبرد ممکن است توسط ماشین‌هایی انجام شود که خدمه ندارند، ساعت‌ها یا روزها زیر آب می‌مانند و مأموریت خود را با دخالت انسانی محدود انجام می‌دهند. زیردریایی Dive-LD نمونه‌ای از همین تغییر است؛ یک زیردریایی بزرگ، اما بدون خدمه؛ آرام، ماندگار و عمیق‌رو. شاید مهم‌ترین ویژگی چنین وسیله‌ای نه اندازه آن، بلکه این باشد که می‌تواند بدون آنکه انسانی درونش باشد، وارد خطرناک‌ترین بخش‌های میدان نبرد شود. شاید همین موضوع است که چنین آمریکایی‌ها را عصبانی کرده است.