تهدید ایران به حمله به کابل های اینترنتی در خلیج فارس، آمریکا را وادار به عقب نشینی می کند؟

آینده میدان نبرد پیچیده با امریکا را می‌توان در قالب دو رویکرد اصلی که به موازات یکدیگر در جریان هستند، تحلیل کرد. نخستین سناریو، تداوم وضعیت فرسایشی «نه جنگ تمام‌عیار، نه صلح» است که به شکل جرقه‌های مکرر و تشدید درگیری‌های محدود نمود پیدا می‌کند. در این بن‌بست پرهزینه، هر دو طرف محدودیت‌هایی دارند؛ ایالات‌متحده با چالش کاهش ذخایر مهمات و دشواری‌های لجستیکی برای مدیریت یک جنگ فراگیر در خاورمیانه دست‌وپنجه نرم می‌کند و در مقابل، ایران نیز تحت فشارهای تحریم‌ها و محاصره‌های دریایی قرار دارد. در این بازی، امریکا سعی دارد با حملات دقیق ایران را تضعیف کند، اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد که آنها در مهار توانمندی‌های انعطاف‌پذیر ایران ناکام مانده‌اند و چرخه درگیری‌ها به صورت سینوسی اما مستمر ادامه خواهد یافت. در سناریوی دوم و تعیین‌کننده‌تر، شاهد ابتکار عمل جمهوری اسلامی ایران برای تغییر معادلات منطقه‌ای و اجرای استراتژی «فشار حداکثری معکوس» هستیم. تهران با درک عمیق از آسیب‌پذیری‌های واشنگتن، در تلاش است تا با عبور از فاز تدافعی، دامنه تهدیدات را به فراسوی مرزهای سنتی تقابل گسترش دهد. مطرح شدن سناریوهایی نظیر هدف قرار دادن شبکه‌های کابل‌های زیردریایی اینترنت و ارتباطات جهانی یا تهدید تاسیسات نظامی امریکا در جنوب‌شرق اروپا، نشان‌دهنده ارتقای سطح بازدارندگی ایران است. در این پارادایم، ایران پیام روشنی را مخابره می‌کند؛ جمهوری اسلامی همواره و به‌طور اجتناب‌ناپذیری به هرگونه تجاوز پاسخ خواهد داد. ائتلاف‌سازی‌های جدید مانند طرح «مکانیسم امنیت اقتصادی هرمز» نیز در راستای همین سیاستِ وادار کردن امریکا به عقب‌نشینی تعریف می‌شود. در این رقابت سنگین برای تعیین قواعد جدید بازی در خلیج‌فارس، دوره آتش‌بس‌های موقت صرفا به عنوان زمان تنفسی برای تجدید قوا عمل می‌کند و تنش‌ها با مدل‌های نوین امنیتی و هیبریدی، همچنان بخشی جدایی‌ناپذیر از آینده منطقه باقی خواهند ماند.