حمله‌های مسلحانه گروه‌های چریکی و سرقت از بانک‌ها | ببینید

در دهه ۱۳۵۰، بانک‌ها تنها محل نگهداری پول نبودند؛ بلکه نمادی از ساختار اقتصادی و حکومتی به شمار می‌رفتند. به گزارش از نگاه گروه‌های چریکی، حمله به بانک‌ها می‌توانست هم هدف مالی داشته باشد و هم جنبه تبلیغاتی و سیاسی پیدا کند. منابع مالی به‌دست‌آمده برای تأمین هزینه‌های مخفی، تهیه تجهیزات و پشتیبانی از فعالیت‌های زیرزمینی استفاده می‌شد. هم‌زمان، انتشار خبر چنین عملیات‌هایی می‌توانست تصویری از قدرت، سازمان‌یافتگی و مخالفت با حکومت ایجاد کند. بیشتر بخوانید: با این حال، این حمله‌ها معمولا با خطرهای سنگین همراه بود. کارکنان بانک، مأموران انتظامی و مردم عادی ممکن بود در جریان تیراندازی یا فرار مهاجمان آسیب ببینند. همین مسئله باعث شد حکومت وقت، مقابله با گروه‌های مسلح را در اولویت امنیتی قرار دهد و شبکه‌های اطلاعاتی و پلیسی را برای شناسایی و سرکوب آنان گسترش دهد. در بسیاری از موارد، عملیات‌های بانکی به بازداشت، محاکمه یا کشته‌شدن اعضای گروه‌های چریکی منجر شد. دهه ۱۳۵۰ از نظر سیاسی و اجتماعی، دوره‌ای پرتنش در ایران بود. رشد نابرابری، محدودیت فعالیت‌های سیاسی، برخورد امنیتی با مخالفان و تأثیر تحولات منطقه‌ای، زمینه را برای شکل‌گیری یا گسترش گروه‌های مسلح فراهم کرده بود. آنان خود را مبارزانی علیه استبداد و وابستگی معرفی می‌کردند، اما حکومت و بخش‌هایی از جامعه، اقداماتشان را مصداق تروریسم، سرقت مسلحانه و تهدید مستقیم امنیت عمومی می‌دانستند.