دست از سر من و شجاع و رامین بردارید!

کاپیتان باتجربه فجر سپاسی می‌گوید این تیم امسال هدف‌های بزرگ در سر دارد و نمی‌خواهد صرفا در مسابقات حضور داشته باشد. * اتفاقا یادگار و ارشیا به تیم امید ایران هم دعوت نشدند که در نوع خود عجیب بود.من واقعا از دعوت نشدن یادگار و ارشیا وثوقی‌فر به تیم ملی امید ناراحت شدم. این دو بازیکن کیفیت بالایی دارند و به نظرم باید نگاه بهتری به بازیکنان جوان شود. آنها قبلا در تیم امید فیکس بودند اما نمی‌دانم چرا این بار دعوت نشدند. و امیدوارم این بازیکنان دیده شوند. مطمئنم جوانان تیم ما در آینده حرف‌های زیادی برای گفتن دارند و قطعا خواهید دید که بازیکنانی مانند یادگار رستمی و حسین شهابی وقتی سربازی‌شان تمام شود چه آینده درخشانی در فوتبال ایران خواهند داشت.* در نقل ‌و انتقالات امسال شنیده می‌شد که پیشنهادهای دیگری هم داشتی، اما ترجیح دادی در فجر سپاسی بمانی و حتی به عنوان نخستین بازیکن تمدیدی تیم معرفی شدی. چرا فجر را به پیشنهادهای دیگر ترجیح دادی؟با توجه به شرایطی که وجود داشت، اتفاقاتی که برای کشورمان افتاد و شرایط شخصی خودم، سعی کردم تصمیمی عاقلانه‌تر و با فکر بیشتری بگیرم. پیشنهادهایی داشتم اما بهتر است نامی از آنها نبرم. امیدوارم تصمیم درستی گرفته باشم و بتوانم به فجر سپاسی کمک کنم.* درباره پاس گل مقابل ملوان هم صحبت کنیم. حاصل یک کار تمرینی یا تصمیم فی‌البداهه؟ببینید در بحث تاکتیکی باید بگویم، برای مثال گلی که مقابل خیبر زدیم، تقریبا کاملا طراحی‌شده و تاکتیکی بود. اما این گل را نمی‌توان به همان شکل یک گل کاملا تاکتیکی دانست. بایکن حریف مرتکب اشتباه شد. البته روی این موضوع کار هم کرده بودیم؛ می‌دانستیم ملوان گاهی با خط دفاعی جلو بازی می‌کند و فضای پشت مدافعانش خالی می‌شود. در همان لحظه دیدم حسین، با سرعت خوبی که دارد، حرکت کرد و پاس را ارسال کردم. البته در این چند بازی، تیم‌های حریف معمولا یک بازیکن را به‌صورت نفر به نفر روی من قرار می‌دهند تا شاید بازی‌سازی تیم ما شکل نگیرد ولی ما برای همین هم برنامه داریم. * در سه دوره اخیر دوران حرفه‌ای‌ات، با استقلال، سپاهان و پرسپولیس در بالای جدول و حتی در مسیر قهرمانی قرار داشتی. فکر می‌کنی با فجر سپاسی هم بتوانی کارهای بزرگی انجام بدهی؟روی کاغذ باید بپذیریم که تیم‌های بزرگ، مانند استقلال، بازیکنانی چه خارجی و چه ملی‌پوشان داخلی دارند که در لحظه می‌توانند هر اتفاقی را رقم بزنند. با این حال، من در فوتبال هیچوقت دوست نداشته‌ام با این ذهنیت کار کنم که فقط تیمم سقوط نکند یا یک تیم معمولی باشد. همیشه دوست داشته‌ام بزرگ فکر کنم و برای آن هم خیلی تلاش کرده‌ام.سعی کرده‌ام این ذهنیت را به بازیکنان تیم منتقل کنم. در یکی، دو سالی که اینجا بوده‌ایم، نتایج فصل گذشته هم گواه این موضوع بود. اگر لیگ متوقف نمی‌شد و یک یا دو بازی را در دقیقه نود از دست نمی‌دادیم، می‌توانستیم جزو پنج یا شش تیم بالای جدول باشیم؛ هرچند رتبه هشتم جدول هم نتیجه بدی نبود. هفت مسابقه دیگر باقی مانده بود و با توجه به شرایط بازی‌هایمان، می‌توانستیم رتبه‌ای بهتر از هشتم کسب کنیم.فصل گذشته پرسپولیس و تراکتور را بردیم و از میان تیم‌های بالای جدول، فقط استقلال را شکست ندادیم؛ سایر تیم‌ها را بردیم. امسال هم تلاش می‌کنیم همین ذهنیت را در تیم ایجاد کنیم؛ اینکه به بالای جدول فکر کنیم. قهرمانی که سخت است اما باید خودمان را مقابل تیم‌های بزرگ محک بزنیم و برابر آن‌ها نتایج خوبی بگیریم. فکر می‌کنم این مسئله برای باشگاه بسیار خوب است.دقیقاً همین ذهنیت با بازی در تیم‌های بزرگی مانند استقلال، پرسپولیس و سپاهان در من شکل گرفت؛ اینکه همیشه باید تلاش کنید برای قهرمانی و حضور در بالای جدول بجنگید. ما هم تلاش می‌کنیم این ذهنیت را در تیم ایجاد کنیم. شاید با توجه به جوان بودن و تغییرات زیاد در ترکیب تیم، این روند زمان‌بر باشد، اما خیلی امیدواریم در آینده نتایج خوبی بگیریم. * مسعود ریگی در ۳۵ سالگی همچنان در سطح اول فوتبال حضور دارد. یعنی فعلا نباید منتظر خداحافظی‌ات باشیم؟اتفاقا سؤال بسیار خوبی است و دوست داشتم حتما جایی درباره آن صحبت کنم. خواهشی از مدیران باشگاه‌ها، مربیان و بازیکنان دارم. البته مربیان غالبا این درک را دارند اما شاید این نگاه بیشتر میان هواداران و بعضی مدیران وجود داشته باشد که اگر یک بازیکن از ۳۰ سال عبور کرد، دیگر کارش تمام شده است. نه، این‌گونه نیست.خواهش من این است که بازیکنان را براساس عملکردشان قضاوت کنیم، نه صرفا سن‌شان. خدا را شکر در طول دوران فوتبالم با بازیکنانی هم‌بازی بوده‌ام که تا حدود ۳۸ یا ۴۰ سالگی بازی کرده‌اند؛ از جمله آقای وحید رضایی که در سال‌های پایانی فوتبالش با ایشان هم‌تیمی بودم، مهدی رجب‌زاده، وریا غفوری، محمود تیغ‌نورد، سیدجلال حسینی و شاید بهترین نمونه‌ها، رامین رضاییان و وحید امیری.این‌ها بازیکنانی بودند که می‌دیدم در سنین بالا چقدر باکیفیت و خوب تمرین می‌کنند و چه عملکرد قابل قبولی در فوتبال دارند؛ خیلی از آنها هنوز هم در حال ارائه عملکرد خوب هستند. این بازیکنان الگوهای من بوده‌اند.خواهش می‌کنم بازیکنان را به دلیل عملکردشان تشویق یا قضاوت کنیم، نه اینکه بگوییم چون ۳۵ یا ۳۶ ساله هستند، فوتبالشان تمام شده و دیگر نباید به آنها پولی پرداخت شود، به آنها نیازی نیست یا هر تصمیم دیگری درباره‌شان گرفته شود. اتفاقا تجربه بازیکنان باتجربه یک نعمت است. علی پروین و علی دایی هم تا سن بالا فوتبال بازی کردند و مؤثر بودند.اگر از مربیان فعلی فجر سپاسی آقای قربانی یا آقای خطیبی بپرسید، تاکید می‎کنند که در این یکی، دو سال سعی کرده‌ام به شکلی زندگی و تمرین کنم که سن، به قول معروف، فقط یک عدد باشد. درست است که باید در فوتبال‌مان جوان‌گرایی شود و بازیکنان جوان و باکیفیت به فوتبال کمک کنند، چون احساس می‌کنم فوتبال ما تا حدی درجا می‌زند و کمی هم پسرفت داشته است. اما در سوی دیگر، بازیکنان باتجربه همچنان می‌توانند به فوتبال و به همین بازیکنان جوان کمک کنند تا دوباره آینده فوتبال‌مان بهتر شود.