زنان همدست مجرم جنسی | این زنان قربانیان اپستین بودند اما زنان جدیدی برای او پیدا کردند

جفری اپستین، مجرم جنسی، دستیاران و شرکایی داشت که بارها قربانیان جدیدی را برای او فراهم می‌کردند. چرا آنها این کار را با زنان دیگر انجام می‌دادند؟ به گزارش ، در روایت‌های پر سر و صدای پرونده جفری اپستین، نگاه رسانه‌ها و افکار عمومی عمدتا به حلقه‌ای از مردان فوق‌ثروتمند، سیاستمداران ارشد و چهره‌های سرشناس جهانی دوخته شده است؛ از رؤسای جمهور سابق تا اعضای خاندان‌های سلطنتی. با این حال، اسناد قضایی و روایت‌های دست اول نشان می‌دهند شبکه پیچیده و مخوف سوءاستفاده اپستین بدون حضور یک بازوی کلیدی دیگر هرگز نمی‌توانست دهه‌ها به حیات خود ادامه دهد: زنانی که نقش دروازه‌بان، معرف و شکارچی طعمه‌های تازه را ایفا می‌کردند. داستان «سلین» و «آنیا» (اسامی مستعار) تصویری روشن و تکان‌دهنده از سازوکار این شبکه را به نمایش می‌گذارد؛ سازوکاری که در آن، مرز میان قربانی بودن و همدستی در استثمار، در سایه فریب روانی و تهدید ساختارمند به‌شدت محو شده است. رویایی که به کابوس خیابان فوش بدل شد حدود ۱۲ سال پیش در پاریس، سلین با آنیا آشنا شد؛ زنی جوان، شیک، مهربان و به ظاهر موفق. آنیا با رفتار صمیمی خود اعتماد سلین را جلب کرد، به آرزوهای شغلی او در حوزه امور مالی گوش سپرد و وعده داد که از طریق روابط گسترده‌اش، مسیر پیشرفت را برای او هموار کند. مقصد این وعده جذاب اما آپارتمان مجلل جفری اپستین در خیابان مشهور فوش پاریس بود؛ خانه‌ای که سرآغاز تباهی زندگی سلین شد. بیشتر بخوانید: اپستین در بدو ورود با چهره‌ای موجه، جذاب و سخاوتمند ظاهر شد و به سلین پیشنهاد کرد به عنوان دستیار با او همکاری کند. سلین تصور می‌کرد به «رویای آمریکایی» دست یافته است، اما خیلی زود دریافت که وارد تله‌ای حساب‌شده شده است. او بعدها این تجربه را چنین توصیف کرد: «من فکر می‌کردم وارد رویای آمریکایی می‌شوم، اما چیزی که تحویل گرفتم یک کابوس آمریکایی تمام‌عیار بود.» دامی از جنس وابستگی و فشار آنچه ابعاد ماجرای آنیا را تکان‌دهنده‌تر می‌کند، سرگذشت خود اوست. آنیا پیش از آنکه دیگران را جذب کند، خود یکی از قربانیان اپستین بود. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان مدلی جوان از طریق دلالان استعدادیابی پاریس به اپستین معرفی شد و در سفری به فلوریدا مورد تعرض قرار گرفت. اپستین پس از آزار اولیه، او را به عنوان دستیار به خدمت گرفت و به زندگی لوکسی کشاند که حقوق ماهانه بیش از ۸ هزار دلاری و صدها هزار دلار وام را به همراه داشت. اما هزینه این رفاه ظاهری، کنترل تمام‌عیار بر جسم و ذهن بود. اپستین علاوه بر تعیین تکالیف روزانه، از مدل مو و لاک ناخن تا جزئیات پوست دستیارانش را کنترل می‌کرد. مهم‌تر از همه، او به دستیارانش فشار مداوم وارد می‌کرد تا دختران جوان دیگری را از آژانس‌های مدلینگ، کلاس‌های باله و حتی جمع دوستان خود به سیستم وارد کنند. زنانی که به خروج فکر می‌کردند نیز با تهدید نابودی زندگی و پرونده‌سازی مواجه می‌شدند. سلاح کاریزمای زنانه و فرسایش روانی استفاده از زنان برای جذب طعمه‌ها یک حربه تاکتیکی بسیار مؤثر بود. قربانیان بالقوه به‌طور طبیعی در برابر زنان آرامش بیشتری احساس می‌کردند و هرگز گمان نمی‌بردند زنی که با لحنی دلسوزانه پیشنهاد کار و موفقیت می‌دهد، واسطه ورود به شبکه آزار باشد. تحقیقات جرم‌شناسی بین‌المللی نشان می‌دهد این چرخه محدود به پرونده اپستین نیست. طبق داده‌های سازمان ملل متحد، حدود ۴۰ درصد از محکومان قاچاق انسان در جهان زن هستند. پژوهش‌ها آشکار ساخته‌اند که بسیاری از این افراد به دلیل وابستگی مالی، ترس از خشونت، شست‌وشوی مغزی یا سابقه تروماهای قبلی، به بخشی از ماشین استثمار بدل می‌شوند تا بتوانند بقای خود را تضمین کنند؛ رفتاری که در روان‌شناسی به عنوان نوعی مکانیزم بقا و قطع ارتباط با احساسات شناخته می‌شود. سایه سنگین گذشته و عدالت ناکامل با وجود مرگ جفری اپستین در سلول زندان نیویورک در سال ۲۰۱۹، پیامدهای ویرانگر اقدامات او همچنان بر زندگی بازماندگان سایه افکنده است. در میان همکاران زن او، تنها گیسلین مکسول به مجازات سنگین حبس محکوم شد و نام بسیاری از دستیاران برای همیشه در اسناد رسمی مهروموم باقی ماند. سلین سال‌هاست که با اضطراب شدید دست‌وپنجه نرم می‌کند و از زندگی عادی محروم مانده است. آنیا نیز با وجود آنکه تحت درمان‌های روان‌پزشکی قرار دارد، از سنگینی عذاب وجدان و نقشی که در نابودی زندگی دیگران داشته رهایی نیافته است. تراژدی بزرگ قربانیان اپستین در این جمله سلین خلاصه می‌شود: «او سال‌هاست که مرده، اما سایه حکمرانی سیاهش هنوز بر تمام لحظات زندگی ما سنگینی می‌کند.»